بعد از تو در شبان تیره و تار من،

 

دیگر چگونه ماه

 

آوازه های طرح جاری نورش را،

 

تکرار می کند

 

بعد از تو، من چگونه،

 

آتش نهفته به جان را

 

خاموش می کنم؟

 

این سینه سوز در نهان را،

 

بعد از تو من چگونه فراموش می کنم؟

 

من با امید مهر تو پیوسته زیستم

 

بعد از تو؟

 

      _این مبادا،

 

                     _که بعد از تو نیستم

 

بعد از تو آفتاب سیاه است

 

دیگر مرا به خلوت خاص تو را راه نیست

 

بعد از تو،

 

در آسمان زندگی ام مهر وماه نیست

 

بعد از من آسمان

 

                       _آبی است

 

 آبی

 

    مثل همیشه

 

                   آبی...

بادها در گذرند

 

 

باید عاشق شد خواند:

 

                         «باید اندیشه کنان پنجره را بست و نشست

 

پشت دیوار کسی می گذرد

 

                               می خواند:

 

                                           «باید عاشق شد و رفت»

 

                                       «چه بیابان هایی در پیش است!»

 

رهگذر خسته به شب می نگرد

 

                           می گوید:

 

                           « چه بیابان هایی! باید رفت

 

                              باید از کوچه گریخت

 

                             پشت این پنجره ها مردانی می میرند

 

                            و زنانی دیگر

 

                            به حکایت ها دل می سپرند»

 

پشت دیوار کسی دریاواری بیدار

 

به زنان می نگریست: 

 

 

                        «  چه زنانی که در آرامش رود،

 

                          باد را می نوشند!

 

                         و برای تو_برای تو و باد_

 

                         آبهایی دیگر در گذر است»

 

باید این ساعت اندیشه کنان می گویم_

 

رفت و از ساعت دیواری، پرسید و شنید.

 

و شب و ساعت دیواری و ماه

 

به تو اندیشه کنان می گویند:

 

                                   «باید عاشق شد و ماند

 

                                     باید این پنجره ها رو بست نشست!»

 

پشت دیوار کسی میگذرد،

 

                                می خواند،

 

                                             «باید عاشق شد و رفت

 

                                               باد ها در گذرند.»

 

 

       دل تنگ

 

             دلگیر

 

                خسته

 

                     سرد

 

                          و 

 

                         خاموش

 

                              ولی مشتاق . . .

 

وقتی که دلم خسته می شه

 

وقتی که سرم از دست خیلی چیزا سوت می کشه

 

وقتی که خسته ام و حوصله ندارم برا توجیح کردن مسائل

 

وقتی که دلم می خواد فقط بگذره  

 

وقتی که دلم نمی خواد بگذره و تموم بشه

 

                اون وقته که دیگه واژه ها دلشون پر می شه

 

                 سر ریز می شن

 

                 بازم برا بیرون پریدن از هنجره دعواشون می شه

 

                   برا پر کردن سطر های غریب و خسته

 

                            اَه . . . حالا دیگه هموشون با هم حرف می زنن

 

                                    اَه . . . اَه سرم گیج رفت

 

دستم را به سویت دراز می کردم و با پاهایم از تو دور می شدم

 

 

و نگاهم تمنای دیدارت

 

 

و دستانم مشتاق

 

 

و دلم . . .

 

 

    غرق در آرزو

 

 

        و دلم غمگین

 

 

               و دلم عاشق

 

 

                     و دلم دیوانه

 

 

مرا به خود خواندی با آن صدای پر طنین

 

 

                    و من مست آهنگ کلامت

 

 

                    دیوانه تر از پیش گم می شدم . . .  

 

 

 

                       

به تو ای عشق و عاطفه مهربانی و محبت سلام.

  مرا در بیان نا گفته ها نا توان یافتی.

چون خیال مهر تو چنان در جان ریشه دوانیده است.

 که بیانش نا ممکن است.

فقط آگاه باش که این قلب تا ابد با یاد تو می تپد.

 با یاد تو و آن نگاه ساده و معصومانه ات.

نگاهی که قلب سرد مرا به تپش وا داشت.

 تپشی به روشنی تلألو این قلب.

دوستش داشته باش چون تو را دوست دارد.

 او را بخوان چون تو را می خواند.

و او را از مران چون حق تپش را از او می گیری.

                           

                   

توی یک نامه نوشتم:همه زندگیم شدی تو

تو جوابم دادی اما:زندگی هست اما بی تو

من نوشتم که:یه روزی دل رو باختم توی چشمات

تو به من می گی که:اون روز هوسی بوده تو چشمات

من نوشتم که:هوسم می تونه یه عشق پاک شه

تو نوشتی:زندگی هم می شه بی تو نباشه

من نوشتم:که شدم آب همچو شمعی رو به دریا

تو نوشتی:خسته ام رفته ای دیگه از یاد

             

این داستان رو رو بخونید . خیلی خوشکله . یاد اون کلیپ دو مارمولک عاشق می افتید .

راستی نظر فراموش نشه .

شخصي مشغول تخريب ديوار قديمي خانه اش بود تا آنرا نوسازي كند. توضيح اينكه منازل ژاپني بنابر شرايط محيطي داراي فضايي خالي بين ديوارهاي چوبي هستند.

اين شخص در حين خراب کردن ديوار در بين آن مارمولکي را ديد که ميخي از بيرون به پايش فرو رفته بود.

دلش سوخت و يک لحظه کنجکاو شد. وقتي ميخ را بررسي کرد خيلي تعجب كرد ! اين ميخ چهار سال پيش، هنگام ساختن خانه کوبيده شده بود !

اما براستي چه اتفاقي افتاده بود ؟ كه در يک قسمت تاريک آنهم بدون كوچكترين حرکت، يك مارمولک توانسته بمدت چهار سال در چنين موقعيتي زنده مانده !

چنين چيزي امکان ندارد و غير قابل تصور است. متحير از اين مساله کارش را تعطيل و مارمولک را مشاهده کرد.

در اين مدت چکار مي کرده ؟ چگونه و چي مي خورده ؟

همانطور که به مارمولک نگاه مي کرد يکدفعه مارمولکي ديگر، با غذايي در دهانش ظاهر شد !

مرد شديدا منقلب شد ! چهار سال مراقبت. و این است عشق ! يك موجود كوچك با عشقي بزرگ